Wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor talentontwikkeling?

Als middelen schaars(er) worden terwijl kosten blijven stijgen, worden oplossingen vaak gezocht in bezuinigingen. Voor de cultuursector een herkenbare reflex. Minder budget betekent in de praktijk dat cultuur, dus ook - of met name - popmuziekcultuur, het kind van de rekening dreigt te worden.

De eerste pijn ontstaat aan de onderkant, daar waar jong, nieuw talent zich aandient. De continuïteit in de programma’s van talentontwikkeling komt steeds verder in het gedrang. Maar om de muzieksector gezond en levensvatbaar te houden, is talentontwikkeling juist van cruciaal belang.

Daarin hebben alle actoren, die gezamenlijk het ecosysteem van de muziekindustrie vormen, een verantwoordelijkheid. De (publieke) media die nieuwe talent zichtbaar en hoorbaar maken voor een groot publiek, podia waar acts zich verder kunnen bekwamen in hun live-presentatie, labels, boekers en uitgevers die investeren door jonge makers te tekenen en te ondersteunen in hun ontwikkeling, oefenruimtes waar muzikanten kunnen repeteren om beter te worden, programmeurs die het aandurven jonge bands te boeken, talentontwikkelingsorganisatie (provinciale popkoepels) die voldoende budget blijven krijgen om acts verder helpen met showcases, talentenjachten en kennisoverdracht, streamingplatformen die programma’s ontwikkelen die jong, aanstormend talent bij een breder publiek presenteert, en natuurlijk (muziek en cultuur)onderwijs waar veel talenten hun eerste belangrijke stappen zetten.

Tot slot is er ook een rol voor beleidsmakers en de (cultuur)fondsen. Alle partijen in dit ecosysteem zijn gebaat bij nieuwe aanwas. Daarom is het van belang dat we het gesprek over de betekenis van talentontwikkeling in breed verband voeren.

Want als in collectiviteit de noodzaak hiervan wordt erkend, kunnen vruchtbare samenwerkingen ontstaan die de talenten van morgen kansen blijven bieden en daarmee ‘onze sector’ gezond en levensvatbaar houden.