Na een online stemronde voor publiek en een juryberaad kwam de jury uit bij twee hele verschillende tv-programma’s én een eigengereide muziekjournalist. Peter van der Ploeg was jarenlang dé toonaangevende muziekjournalist van NRC. Dan Iemand Moet Het Doen, de zesdelige documentaireserie over hiphop in Nederland. En ten slotte talkshow Eva, waar muziek een belangrijke pijler is.
Wederom is de NPO goed vertegenwoordigd: er is geen partij die zo uitgebreid investeert in muziekmedia. Maar muziek binnen de NPO is kwetsbaar: met de bezuinigingen en hervormingen dreigt een kaalslag. Is er straks nog wel ruimte voor ESNS op tv? Verdwijnt Vrije Geluiden? Waar krijgen concertopnames hun plek wanneer NPO 2 Extra straks ophoudt te bestaan? Hoe moet het met gespecialiseerde jazz- en soul-podcasts? De jury maakt zich ernstig zorgen.
Gelukkig is er ook veel te vieren in het muziekmedialandschap anno 2025. Er waren liefdevolle hiphop-podcasts van Topspul en Pass de Aux. Documentaires over de overleden rapper Feis en hiphop-nestor Hef, podcasts over Opgezwolle en THC, boeken over Rico, Typhoon en Abel van Gijlswijk. Een mega-project rondom DI-RECT in de Kuip, waarvoor schrijver Ernst-Jan Pfauth en fotograaf Nathan Reinds ook tientallen mensen van achter de schermen in de spotlights zetten.
Er waren nog veel meer popfotografen die mooi beeld maakten, zoals de eerder genomineerde Paul Bergen, documentairefotograaf Nick Helderman en de veelbelovende Volkskrant-fotograaf Alicia Karsonopoero. Individuele journalisten, zoals Parool-verslaggever Jesper Roele, die trouw de nachtcultuur van Amsterdam volgt. Rajko Disseldorp, die naar Marokko fietste voor Dystinct.
Maar uiteindelijk viel het oog van de jury op NRC-muziekredacteur Peter van der Ploeg. Zijn kracht zit in zijn uitzonderlijke breedte: hij schrijft met evenveel gezag over metal, Spaanse pop, AI-ontwikkelingen in muziek én Nederlandse schlager, en weet daarbij complexe materie toegankelijk te maken zonder inhoud te verliezen. Neem de verhalen over grote veranderingen in de muziekindustrie, het persoonlijke relaas over Kurt Cobain, het een jaar lang schaduwen van Eefje de Visser, of bijvoorbeeld het stuk waarin hij uitlegt: hoe moet dat precies, grunten?
Met name zijn achtergrondverhalen, recensies en stukken waarin hij meerdere bronnen samenbrengt, worden geroemd om hun diepgang, precisie en literaire kwaliteit. Daarnaast prijst de jury zijn vermogen om de stem en persoonlijkheid van artiesten feilloos te vertalen naar tekst. In interviews herkennen artiesten zichzelf terug, wat wijst op een scherp gevoel voor toon en context. Helaas heeft hij afscheid genomen van de muziekredactie en verruilt hij de pop voor de wetenschap. Maar laten we hopen dat hij ons via zijn eigen kanalen — een mooie podcast en dito nieuwsbrief — blijft gidsen door het wilde woud van zware gitaren.
En dan Iemand Moet Het Doen. Wat een monsterklus moet dat zijn geweest: een halve eeuw muziekgeschiedenis proberen te vangen in slechts drie uur televisie. Dat betekent schrappen, keuzes maken en onvermijdelijk kritiek incasseren. Maar… iemand moet het doen. En dat deden Sascha Vermeulen en Ivan Barbosa met deze zesdelige documentaireserie over hiphop in Nederland.
Het is een van de weinige grootschalige pogingen om de geschiedenis van Nederlandse hiphop voor een breed publiek te vertellen. Natúúrlijk komt daar ook kritiek op (want waarom die artiest wel, en die niet?), maar dat onderstreept de impact van de serie ook. Bijzonder leerzaam is hoe de wortels van hiphop en de vertaalslag van Amerika naar Nederland zorgvuldig worden uitgelegd. De serie besteedt bovendien aandacht aan maatschappelijke context, fashion en beeldende kunst, en boort een rijke schat aan archiefmateriaal aan. Een ambitieus, noodzakelijk en impactvol project.
De derde genomineerde is de talkshow van Eva Jinek, waar muziek een belangrijk speerpunt is. En gelukkig maar, want waar muziek in talkshows lange tijd vooral decoratief was — en artiesten het moesten doen met een minuutje screentime of een verplichte cover — kiest de muziekredactie van Eva bewust voor meer ruimte, betere productie en een serieuze benadering van muziek. Dat uit zich in langere performances, doordachte regie en gesprekken waarin emotie en context centraal staan. Nederlandse artiesten maken indruk, zoals het zinderende optreden van Wende en het hartverscheurende interview met Suzan & Freek, waarvoor uitzonderlijk een half uur werd uitgetrokken. En we kunnen ons niet herinneren wanneer internationale sterren als Gregory Porter, Nick Cave, Robbie Williams eerder zoveel ruimte kregen in een Nederlandse talkshow.
De jury ziet de impact daarvan: artiesten merken aantoonbaar effect op kaartverkoop, zichtbaarheid en publieke waardering. Hoewel het programma vooral gevestigde namen uitnodigt en minder ruimte biedt aan volledig nieuw talent, wordt de inzet, liefde en investering in muziek als cultuurvorm nadrukkelijk geprezen. Eva laat zien dat muziek op mainstream televisie weer betekenisvol kan zijn — en dat is, volgens de jury, een belangrijk signaal binnen het huidige medialandschap.
Drie genomineerden die op hun eigen manier muziek naar een breed publiek brengen, zonder de inhoud te versimpelen. In een medialandschap waarin muziek vaak moet wijken voor snelle meningen of hapklare formats, bewijzen zij dat er ruimte blijft voor nuance, verdieping en liefde voor hun onderwerpen. Hun werk neemt het publiek serieus, ongeacht voorkennis.
Maar de winnaar van de Pop Media Prijs 2025? Dat is degene met de breedste scope, van schlager tot death metal, van flamenco tot Nederpop. De winnaar van de Pop Media Prijs is Peter van der Ploeg. De toekenning van de Pop Media Prijs valt samen met zijn afscheid van de muziekredactie van NRC. Daarmee krijgt deze prijs ook het karakter van een oeuvre-erkenning: een bekroning van jarenlange toewijding, invloed en kwaliteit. De jury spreekt de hoop uit dat Peter van der Ploeg, via zijn eigen kanalen en nieuwe vormen, zijn scherpe blik en liefde voor muziek blijft delen. Voor zijn blijvende impact op de Nederlandse muziekmedia is hij een meer dan verdiende winnaar.